Przepisy o nieuczciwej konkurencji –  jak poszkodowani przedsiębiorcy mogą z nich skorzystać?

Wykorzystanie Ustawy o Zwalczaniu Nieuczciwej Konkurencji

Pierwszym krokiem powinno być skorzystanie z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j.: Dz.U. z 2003 r. Nr 153 poz. 1503 ze zm., znanej jako „u.z.n.k.”). Warto zaznaczyć, że ta ustawa nie tylko odwołuję się do regulacji prawa cywilnego, lecz obejmuje też przepisy karne, które mają na celu zapewnić dodatkową ochronę uczestników obrotu gospodarczego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.z.n.k.., uznawanym powszechnie za „klauzulę generalną”, czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli narusza lub chociażby tylko zagraża interesom innego przedsiębiorcy lub klienta. Według przepisów ww. ustawy za czyn nieuczciwej konkurencji uznaję się przede wszystkim: naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, imitacja produktów, mylne oznaczenie towarów czy usług, pomawianie, utrudnianie dostępu do rynku, system sprzedaży lawinowej, przekupywanie osoby pełniącej funkcję publiczną, system konsorcyjny, stosowanie nieuczciwej lub zakazanej reklamy.

Czego może się domagać przedsiębiorca, którego interesy zostały naruszone?

Stosownie do artykułu 18 ust. 1 u.z.n.k. poszkodowany podmiot może żądać zaniechania działań uznanych za niedozwolone, usunięcia skutków takich działań, złożenia oświadczenia w odpowiedniej treści i formie, naprawienia poniesionej szkody, wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, zasądzenia kwoty pieniężnej na określony cel społeczny wspierający polską kulturę lub służący ochronie dziedzictwa narodowego.

Pozew – nieuczciwa konkurencja

Istotnym elementem przed złożeniem pozwu jest wystosowanie wezwanie strony, aby ta zaniechała praktyk stanowiących nieuczciwą konkurencję. W przypadku ewentualnego dochodzenia roszczeń na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji niezbędne jest zgromadzenie i przedstawienie w sporze sądowym wszelkich dowodów potwierdzających naruszeń dokonanych przez drugi podmiot. Należy też zwrócić szczególną uwagę na termin przedawnienia, który wynosi trzy lata i rozpoczyna się oddzielnie dla każdego naruszenia.